Jak to John Alabama na naszym facebooku rozpoczął wątek gejowski, dodając ‘spedalony’ headboard na naszym hardcorowym hajlajfowym blogu, postanowiłem pociągnąć (tfuu) wątek i wybrałem się wczoraj do kina na „Zupełnie inny weekend”.

Film otrzymał nagrodę imienia Doriana przyznawaną przez  GALECA (Gay and Lesbian Entertainment Critics Association)  za najlepszy film 2011 roku. Spoko, spoko nie tylko geje docenili tą produkcję, także angole przyznali mu nagrodę  BIFA w kategorii „Najlepsze osiągnięcie w produkcji” i za debiut na ekranie dla Tom’a Cullen’a. Jednak siedząc na sali kinowej bez popcornu i bez coli nie oglądamy nagród więc dość o nich. „Zupełnie inny weekend” opowiada romantyczną historię pary gejów których przypadkowe spotkanie w klubie owocuje czymś więcej niż jednorazowym rżnięciem aktem seksualnym.

To co rodzi się miedzy mężczyznami jest czymś więcej niż przygodą. Mimo, że trwa zaledwie tytułowy weekend sprawia wrażenie głębszej relacji. Nie będę wdawał się w szczegóły fabuły (jak to ja), baa nawet nie będę już nic więcej o niej pisał, natomiast wspomnę w kilku słowach o moich refleksjach płynących z ekranu. Przede wszystkim nie ma tu nawet ziarna stereotypu. Bohaterowie nie wyróżniają się specjalnie na tle społeczeństwa. Jedynie nieskrępowany/swobodny styl bycia Glena pozwala osobom postronnym odkryć  jego orientacje. Jego przeciwieństwem jest Russ, o którym prawdę wiedzą tylko najbliżsi. Reżyser filmu zadbał by całość była przekonywująca dla widza, który niekoniecznie może być gotowy na taki obraz. Tematyka filmu nie jest łatwa i ciężko zaskarbić sympatię osób które wybrały się na niego do kina. Jednak doświadczenie w montażu jakie Andrew Haigh zbierał już jako członek ekipy montażowej „Gladiatora” zaowocowało. Film kręcony w oparciu o wiele zbliżeń umożliwia nam niemal bezpośrednią/namacalną obserwację rodzącego się uczucia. Początkowej nieufności, skrępowania po radość i namiętność. Myślę, że wraz z rodzącym się zaufaniem między bohaterami wzrasta nasze zaangażowanie w ich losy. Początkowo obojętny(albo nawet gorzej), zdałem sobie sprawę, że koniec końców historia mnie wchłonęła. Zaletą filmu jest fakt, że nie ruszamy w głęboką wyprawą w świat homoseksualistów, a jedynie powierzchownie poznajemy wycinek z życia dwóch może nie przypadkowych, ale przeciętnych członków tej społeczności. Nie ma w tym wszystkim skrajnej dosadności, nie ma dosłowności, wszystko jest pokazane z wyczuciem, żeby nas nie zrazić, a raczej zahaczyć. Film niekoniecznie skłoni nas do przemyśleń czy jakiejkolwiek refleksji no, ale kurwa nad czym się zastanawiacie wychodząc z romansu typu (yyyy) KLIK .

Wiem, że zabrzmi to homofobicznie, ale chyba największą przeszkodą w oglądaniu tego obrazu jest tolerancja na wzajemną czułość dwóch mężczyzn. Ja – uważający się za skrajnie liberalnego miałem mały problem, więc odradzam osobom reprezentującym skrajne postawy, ale te przeciwne do mojej, wyprawę do kina na ten film. Myślę, że temat jest trudny w odbiorze właśnie za sprawą bohaterów. Z ekranu pada wiele zarzutów wobec świata w którym lansowany jest wzorzec hetero i właśnie w oparciu o te wzorce łatwiej było by nam obejrzeć romans kobiety z mężczyzną niż dwójki nieogolonych facetów zalecających się do siebie w kuchni. Jednak może warto spojrzeć na świat przez inne okulary?

Film zaczął się hajlajfem, w którym trzech młodocianych jara się opcją czworokąta z trzydziestolatką poznaną przez Internet. Szybko okazuje się, że zgodnie z przekonaniami ojca rydzyka „Internet to zło” i nasi bohaterowie mają grubo przejebane. Oto pastor jednego z radykalnych kościołów zamierza posłać ich prosto do piekieł za swój czyn. Całość zaczyna się naprawdę zgrabnie: jest napięcie, są emocje. Jednak gdyby w tym tempie posuwała się akcja tego filmu to skończylibyśmy po trzydziestu minutach. Na szczęście dla nas do akcji wkracza Joseph Kennan (Jeff Goodman) znany bardziej jako Fred Flinston czyli specjalny agent, który ma za zadanie zmieść w pył całe to towarzystwo. Przechodzimy więc od filmu niczym mały „Hostel” do strzelanki z filmów akcji gdzie to w grę wchodzą kałachy i inne automatyczne ścierwa (małe Expendables?).

Co do oceny całości, bo nie powinienem rozpisywać się specjalnie o fabule. Kevin Smith wciąga widza w pewien rodzaj loterii. Myślę, że każdy oglądając ten film podświadomie typuje kto zginie, a kto przeżyje, bo w teorii wydaje się, że ktoś przeżyć musi. I mimo, że film zawiódł mnie nieco poziomem brutalności, to przeplatająca się ironia i sarkazm świetnie mi to zrekompensowały. Wspomniany Jeff Goodman wraz z fanatycznym pastorem Abinem Cooperem (Michael Parks przez niektórych pamiętany z obu części Grind House’u gdzie strzegł prawa) tworzą bardzo charakterystyczną parę bohaterów. Z jednej strony podporządkowany zwierzchnikom agent który nie do końca przekonany jest o zasadności swoich działań versus miłośnik broni i fanatyk religijny którego jedynym celem jest wystrzelanie niewiernych i zbawienie swojej wspólnoty.

O filmach nie powinno się za dużo mówić, bo im mniej wiecie tym dłużej żyjecie tym bardziej będziecie zaskoczeni rozwojem akcji. ( nie pozwólcie sobie na obejrzenie zajawki filmu, bo zniszczycie sobie pierwsze 40 minut). Do całości zalecany jest dystans/lekki chill/step back  czyli podejście jak do kina grindhousowego, bo myślę, że jest to bardziej ten kierunek niż film na poważnie. Szalony pomysł szczególnie na zakończenie sprawdzi w jakim stopniu posłuchaliście mojej rady. Jednym słowem polecam Wam 90 minut dobrego kina brutal-akcji z ukrytą linią żartu, bo nazywanie takich filmów dramatem czy horrorem to lecenie w chuja.

od autora: wiem że krótko, ale lepiej tak, niż po inszemu (inside joke).

Oglądanie takich filmów jest jak narkotyk. Jeśli ci się spodoba, chcesz więcej, a im więcej dostajesz tym stajesz się odporniejszy. Nieświadomie przesuwa ci się granica i dopiero kiedy do zabawy włączy się jakiś świeżak, zdajesz sobie sprawę, że moment, w którym się znalazłeś jest daleki od normy. To co dla ciebie jest tylko rozgrzewką – jego przemieli i zgniecie. Kiedy ja, oglądając drugą część Ludzkiej Stonogi jadłem mozzarellę, reszta ludzi obok mnie zasłaniała oczy lub prawie rzygała. Wygląda na to, że jeśli chodzi o przekraczanie pewnych tabu w estetyce filmowej, poważny ze mnie ćpun.

Są tacy ludzie, którzy za poważną propozycję kinową uznają „Kota w butach”, lubią filmy z Hugh Grantem, ‘Traffic’ jest dla nich ciężki, a po dziełkach Tony’ego Scotta muszą zmienić koszulkę oblaną potem. „Ring” ich dosłownie rozjebał i nie mogli patrzeć na kasetę VHS przez miesiąc albo zesrali się kiedy na ekranie telewizora pojawił się śnieg. Prosta rada: tym ludziom nie polecamy Ludzkiej Stonogi numer dwa. Nie wiem czy ten film jest tak ekstremalny, ale mówię to z własnego doświadczenia.

Jednak tym, którzy lubią syf i patologię lejące się z ekranu, w dodatku ze sporym puszczeniem oka do widza, HCII polecam. Nastawiony byłem do niego negatywnie – kontynuowanie tego zacnego, skrupulatnego pomysłu i to na dodatek bez Dietera Lasera, było z góry, przeze mnie, skazane na porażkę. Szykowałem się na ugrzeczniony, zamerykanizowany szajs, sprowadzony do poziomu wszelkich rimejków, sikłeli i prikłeli, w których jedyne co można zobaczyć to kobiece piersi wylewające się z dekoltu podczas ucieczki, albo inne tanie punkty, taniego programu dla niedorozwiniętych. Byłem pewny, że w ciągu pierwszych pięciu minut pojawi się jakaś niebrzydka brunetka, która w mojej świadomości i tak niechybnie skończy z ustami w czyjejś dupie.

Nie. Myliłem się. Nawet bardzo. Zamiast dziewczęcia urodziwego jak wschód słońca nad Oświęcimiem, zobaczyłem postać tak szkaradną, że jest ona niemal dowodem na nieistnienie Boga. Dieter Laser? Jebać Lasera, Laurence R. Harvey to człowiek o niemożliwie dobrych predyspozycjach do grania w takich filmach. Jego oczy, usta, ramiona, ręce, nogi, brzuch – to wszystko zlepione jakby przypadkowo tworzy nieprzypadkową całość, ludzkiego potwora, ohydę i odrazę. Jego postać – Martin – zyskała moją sympatię od samego już początku, choć dopiero gdy zaczyna latać w samych majtkach, docenić można jak karykaturalny może być człowiek.

Film ma swoje wielkie momenty, a znaleźć można w nim praktycznie wszystko. Patologia, groteska, pedofilia, psychologia, zemsta, próżność, przemoc, zezwierzęcenie, a nawet ciekawostki klasy National Geographic. Czarno-biały obraz i kompletny minimalizm w dialogach wymusza na widzu kontemplację obrazu – a ten chwilami jest nadzwyczaj ciekawy. Tom Six jest lepszym reżyserem niż wydawało mi się po zobaczeniu pierwszej części. W Human Centipede 2 zdarzają się niezłe zdjęcia, a kilka scen można by spokojnie zobaczyć u Haneke lub von Triera. Brak koloru było dla mnie z początku przerostem formy nad treścią, czymś sztucznym i bezpodstawnym, jednak im dalej w las, tym bardziej uważałem, że Six podjął właściwy wybór. Nie wyobrażam sobie tego filmu w innym wydaniu.

Taki rodzaj kina bywa męczący. Zły horror, złe gore, nuży i powoduje wszędobylskie westchnięcia i nerwowe spoglądanie na zegarek. HCII jest absorbujący, zaciekawia, a czas leci przy nim szybko. Akcja nie skupia się tylko i wyłącznie na quasi-chirurgicznych zabawach Martina, lub na ściganiu potencjalnych ofiar. Główna kreatura zmaga się z przeciwnościami losu niczym Frodo, a mimo powierzchownej ułomności i charakterystyce przygłupa, w jego żabiej głowie układa się plan skomplikowany, ale zrealizowany. Human Centipede II to pasjonująca podróż wraz z głównym bohaterem i jego łomem, w głąb drapieżnego świata. Odpowiedzmy sobie na pytanie szczerze – co by zrobił każdy z nas gdyby był nim, Martinem? Ja pewnie bym był na zasiłku, ale o zszyciu tych wszystkich butnych skurwysynów pomyślałbym nie raz.

Mizoginizm. Frustracja. Upadek. Tak mniej więcej, w tych trzech słowach, opisać można życie bohatera wykreowanego przez Gaspara Noe. Wszystko zaczyna się od pijackiego, aczkolwiek ważnego dla spójności przesłania monologu, przerywanego dźwiękowo-typograficznym zaznaczeniem najważniejszych treści – MORALNOŚĆ, CZŁOWIEK, SPRAWIEDLIWOŚĆ, BIEDA. Po tym krótkim wstępie część widzów zapewne przekonana będzie, że widziała coś na kształt trailera, a zupełnie inna część, ta starsza, z chorobą wieńcową, prawdopodobnie umrze. Myślę, że na okładce „I Stand Alone” powinna być jakaś naklejka od Ministerstwa Zdrowia, bo Noe igra z naszym spokojem, akcentując pewne sceny z siłą młota, a właściwie wystrzału z pistoletu. Co ciekawe, sam w pewnym momencie ostrzega – MASZ 30 SEKUND ABY ODEJŚĆ OD EKRANU i zaczyna odliczanie.

Fabuła toczy się w dziwkarskiej Francji pogrążonej w kryzysie, duszącej się w oparach smogu, bezrobocia, niechęci rasowych, małomiasteczkowego erotyzmu i upadku wartości. Pola Elizejskie zastąpione są tutaj ponurymi ulicami paryskich suburbiów, Moulin Rouge zmienia się w obskurne rzeźnie i tanie hotele, a Proust czy Balzac to raczej wąsaty Arab i zapijaczony Rumun. Jak to mawiał pewien poeta, bynajmniej nie francuski –marazm, nihilizm, gówno.

W tych paskudnych warunkach, na tych wszystkich upiornych ulicach, wśród krwiożerczych i wścibskich spojrzeń, dane jest żyć pewnemu francuskiemu proletariuszowi – rzeźnikowi, którego największym życiowym sukcesem było spłodzenie córki i spędzenie odsiadki w więzieniu. Noe pokazuje jego życie od momentu nowego startu, jednak ten start rozpoczyna bieg, nie tyle do mety, co do rynsztoka. Spędza nędzne życie z grubą żoną i tępą teściową, na czynnościach tak bliskich polskiemu odbiorcy – wpierdalają kiełbasę, oglądają telewizję, piją, palą, narzekają, leżą, siedzą i konsumują.

Ta bezimienna postać Rzeźnika nie wzbudza w widzu jednoznacznych uczuć – ciężko czuć do niego sympatię, ale ciężko go znienawidzić. Ta właśnie analiza człowieka z nizin, wypełnionego frustracją i bezradnością, z motywacją tyleż silną co głupią, jest daniem głównym „I Stand Alone”. Psychologiczny portret Rzeźnika to próba podjęcia tematu konfrontacji wyrzutków społecznych z resztą społeczeństwa, z jego prawami, nakazami i konwenansami. Rzeźnik – paskudny, nienawistny frustrat jest nie tylko spojrzeniem głęboko w oczy społeczeństwa francuskiego, nie tylko analizą europejskich postaw tzw. prostego ludu – to obnażenie ludzi w ogóle, to szperanie w gęstych meandrach między salonowym szampanem, a płonącymi samochodami przedmieść. „I Stand Alone” to też coś więcej, coś głębszego, ale zdradzać nie będę, bo Noe mnie w ostatecznym rachunku zaskoczył.

Jest to oczywiście film stricte europejski, bogaty w wielowymiarowe postacie, zadający masę pytań; amerykanie powiedzieliby „disturbing”. Reżyser postawił na bezpośredniość formy i autorskie patenty. „I Stand Alone” potwierdza, że Noe to reżyser ważny, nowatorski i przede wszystkim taki, który nie zawaha się splunąć ci w twarz, inteligentnie sprowokować, obrazić twoich rodziców i chwycić twoje ramię za każdym razem kiedy nazwiesz kogoś skurwysynem i zapytać bezczelnie: „Czy aby na pewno?”

IMDB 7.4

Zapraszam na wybór 7 najbardziej polecanych przeze mnie filmów 2011 roku.

7. I Saw The Devil 

Koreański rozpierdol powraca i nie polecam go słabszym widzom. Niesamowite sceny, piękne zdjęcia i chore motywy w tej odysei mordu przekraczają większość tego co widziałem, a podane w takim stylu zachwycają. Jedyną wadą filmu jest fabuła, która zdaje się być tylko paliwem lub tłem dla pojebanych postaci w choreografii ich mordów. Jak to możliwe, że gdy seryjnemu mordercy psuje się auto, ten zaraz obok w lesie natraifia na hotel, który akurat terroryzuje jego kumpel popierdol? To nie jedyny taki zbieg okoliczności ;) Zakładam, że taka była konwencja lub po prostu większość koreańczyków to wariaty.

6. Your Highness

Przez niektórych uznany za najgorszy film roku, przez większość po prostu niezrozumiany. Źle reklamowana komedia fantasy straciła sporo hajsu, ale czyję, że zyska miano kultowej. Mój komiczny ulubieniec Danny McBride wraz z James’em Franco i Natalie Portman wyruszają pokonać złego czarnoksiężnika i uratować Zooey Deschanel po drodze obcinając minotaurom chuje. Piękne.

5. Super

Reżyser tej perełki (James Gunn) wywodzi się z Tromy, napisał „Świt Żywych Trupów” Zacka Snydera, oraz zasłynął serialem internetowym („PG-Porn”), w którym mogliśmy zobaczyć wszystko co kochamy z filmów porno poza seksem. Nie daje to jednak podglądu na to jakim filmem jest „Super”. A jest super. Co robić gdy jakiś bufon ‘zabiera’ twoją żonę ćpunkę? Wypowiedzieć wojnę przestępczości! Jednak nie bez odpowiedniego researchu oraz znaku od Boga. Film jest szalony, śmieszny, krwawy i pojebany, a grają w nim znany z „The Office” Rainn Wilson, znana z „Judo” Ellen Page oraz Kevin Bacon i Liv Tyler.

4. Drive

Niektórzy mówią, że jest to tylko ćwiczenie się reżysera w stylu. Jeśli tak to brawo, ponieważ stylu jest pełen. Film wygląda i brzmi świetnie. Od sceny otwierającej po sam koniec (wyłączając jednak ostatnią minutę) kipi zajebistością i czadem. Czepianie się tutaj fabuły jest równie absurdalne jak w przypadku Kill Billa. Ten film, jako jedyny z listy mogę spokojnie polecić każdemu.

3. Enter The Void

Gaspar Noe kolejny raz sieje zniszczenie w głowach. Historia dilera podążającego ścieżką Tybetańskiej Księgi Zmarłych jest jedyna w swoim rodzaju. Co ja mówię, przecież nie ma takiego rodzaju! Nakręcony z perspektywy pierwszej osoby film o życiu po śmierci niektórych może nużyć długością, ale to w jaki sposób jest zrobiony i co pokazuje robi z niego natychmiastowy klasyk i tzw. must-see. Dodatkowe atuty z oglądania filmu ‘pod wpływem’ (szczególnie na początku) są nieopisane.

2. Tabloid

Dokumenty mogą być interesujące, chwytające za serce, oskarżające, pomocne czy żartobliwe ale nikt mnie kurwa nie przygotował na „Tabloid”. Mimo formy ‘gadających głów’ przez większość czasu nie miałem pojęcia co się dzieje. Słuchałem zafascynowany próbując sklecić fragmenty historii i nie było mowy o przewidywaniu co się jeszcze wydarzy(ło). Ba! Co chwilę okazywało się, że kolejne etapy w historii głównej bohaterki były jeszcze bardziej pojebane od poprzednich! Paradoksalnie ten dokument w sensie fabularnym i dziwacznym bije każdy tegoroczny film na głowę.

1. We Need To Talk About Kevin

Najświeższy film na liście i może właśnie z tego powodu na owej pierwszy. Film pokazuje dzieje matki okropnego syna. Świetnie nakręcony i z niesamowitą Tildą Swinton w roli głównej film nie ustępuje „Suspirii” czy „Dziecku Rosemary” choć nie można go sklasyfikować jako horror lub thriller. Nie chcę jednak zdradzać fabuły, gdyż nie czytając nic o tym filmie bardzo byłem ciekawy co dokładnie się stanie (a jest to napisane w opisie na imdb). Posiadanie takiej wiedzy nie odjęło by filmowi dużo ale troszeczkę grozy na pewno. Jeśli więc po obejrzeniu „Kevina Samego w Domu” (fakt, byłem jeszcze urwisem) strasznie nie chciałem mieć dzieci, to po tym filmie moją pierwszą myślą w razie ‘cudownej nowiny’ byłaby aborcja.

Dodatkowo:

Attack The Block – Pieprzyć kosmitów na dzikim zachodzie gdy Big Gorilla Wolf Motherfuckers grasują po południowym londynie a przeciwko nim stają młodociani bandyci z okolicy. Więcej zachwalania naprawdę nie trzeba.

Our Idiot Brother – Najbardziej słodziakowy główny bohater filmu gdzie wszystkie dialogi są zjarane.

Melancholia – Wizualnie najpiękniejsza wizja końca świata na świecie.

Rubber – Najlepszy monolog na wstępie.

Fright Night – Najlepszy wampir od daaawnaa.

Hanna – Bardzo stylowy film o dziewczynce wychowanej na zabójce. Walczył do ostatniej chwili o miejsce w Top 7 ;)

Film „Inside the Mind of Charlie Swan” zbiera niesamowitą obsadę na czele z Charliem Sheenem, Billem Murrayem i Jasonem Schwartzmanem, dokładając do tego Mary Elizabeth Winstead, Patricię Arquette i moją nową ulubienicę Aubrey Plaza :D:D

Powróciwszy jadę z tematem 3D, czyli ‘ulubionym’ – a jakże. Ci co chodzą do kina, a właściwie do kinowych molochów, multipleksów, już pewnie zauważyli, że gwałt masowego widza dokonuje się na naszych oczach i chcąc zobaczyć nowy hit, jakiegoś medalistę box office’u, nie dostajemy wyboru: puszczane są tylko wersje 3D. Tak więc poszedłem. Czwartek – Transformers, Sobota – Green Lantern. Oba, żeby nie było, w wersji nie-IMAXowej. Czemu w zestawieniu nie ma trzeciego z trójwymiarowych hitów, Harrego Pottera? Bo już dawno przestał mnie ciekawić i doszło do mnie, że jedynym powodem, dla którego chciałbym go zobaczyć, byłaby Emma Watson w wersji legal. Po kolei więc…

Na Transformers 3D pewnie bym nie poszedł, gdyby nie zdanie „…ale te efekty w 3D naprawdę warto zobaczyć”, wypowiedziane przez 3D-sceptyka. Zobaczyłem i się ucieszyłem. Faktycznie, warto. Michael Bay zbliża się do dobrego trójwymiarowego fast foodu. O wartościowym filmie w tej technice na razie nawet nie marzę, ale wiara w przyzwoitego hamburgera wzrasta we mnie z roku na rok. Czym Transformers grzeszy? Tym co oczywiste – prawie wszystkim, ale można to mieć w dupie. Serio. Dialogi są żadne, miałkie do bólu, wątki komediowe żałosne, choć nie tak żałosne jak rys postaci i charakterologia bohaterów drugoplanowych. Gagi, głupie miny, przekoloryzowane stroje. Chujnia na miarę filmów Pazury i polskich komedii XXI wieku. Fabularnie? Jak to powiedział kiedyś Tolkien: Bitch, please. Nie muszę chyba mówić, że gra aktorska to bękart z zespołem Downa Cichopkowej i Mroczka. Bieda. Shia LaBeouf powinien się wstydzić, zupełnie odwrotnie Rosie Huntington-Whiteley. Ta druga wypełniła swoje zadanie perfekcyjnie. Transformers już od jedynki przyzwyczaił nas do takiej roli: superpiękność, która grać zupełnie nie umie, za to ma się smarować olejem, wydymać usta, chodzić w bieliźnie i majestatycznie rzucać włosami podczas ataku Decepticonów. To czy urodą dorównuje Megan Fox, każdy sobie rozsądzi na własny rachunek, ale dla zachęty mogę powiedzieć – mimo swoich groteskowych ust, daje radę.
I w końcu – dźwięk. Tutaj mamy spory dysonans. Z jednej strony film Bay’a wyposażony jest w BARDZO ZŁĄ ścieżkę dźwiękową, z patetycznymi ale niedoprawionymi hymnami i piosenkami amerykańskiego low-quality popu. Z drugiej strony przepaści stoi dźwięk diegetyczny, głównie podczas wszelkiej maści konfrontacji. Wibrujący bas transformacji, zgrzyt podzespołów, szczęk stali i trzask metalu w połączeniu z szarżującym Optimusem Prime w slow motion, robią wielkie wrażenie. To im się naprawdę udało i dlatego warto iść do kina – trzeba oglądać GŁOŚNO. Wracając do Optimusa, chyba jeszcze nigdy nie widziałem tak perfekcyjnej animacji 3D. 195 milionów dolarów nie poszło na marne (dość ryzykowne stwierdzenie w sensie społecznym i geopolitycznym, ale ‘u no what i mean’). Efekty specjalne na najwyższym poziomie. Zwłaszcza Decepticony i giganty: Optimus i Sentinel Prime. Ich wielopoziomowa przemiana, walka, śmierć czy po prostu ruch są widokiem, którego właśnie kino trójwymiarowe powinno dostarczać, i dla którego całą pozostałą żałość tego filmu można olać.

Pełen entuzjazmu po Transformers, dostając szybką propozycję wizyty kina, poszedłem na Green Lantern. I powiem tak: ja pierdolę. Tutaj WSZYSTKO jest złe. Scenariusz? Spłycony, zmieniony w stosunku do komiksu, historia przedstawiona w sposób niedorozwinięty i głupi. Aktorsko? Ciężka sprawa. Blake Lively raczej bezbarwna, natomiast Ryan Reynolds? No proszę, litości. Ten gość został wybrany najseksowniejszym mężczyzną na świecie przez magazyn People. Serio? George Clooney – rozumiem, Brad Pitt – ok, Johny Depp – wporzo. Ale Ryana Reynoldsa nie kupuję. Typ ma przyklejoną do twarzy minę niepełnosprawnego intelektualnie, spojrzenie wiejskiego głupka, a w połowie ujęć wygląda kuriozalnie – uderza w szkołę późnego Nicka Cage’a. Grać nie potrafi zresztą też. Pisałem, że w Transformers są żałosne akcenty komiczne? Zapomnijcie o tym – w innym wypadku nie potrafiłbym znaleźć słowa na opisanie tego co dzieje się w Zielonej Latarni. Efekty specjalne wyglądają jakby wykonał je Bagiński w akademiku na Gameboy’u, pijany. Tandetne, płaskie, mało realistyczne. I to właśnie uderza, bo film kosztował 200 milionów dolarów, czyli o pięć więcej niż Transformers. Jak to się stało? Cytując klasyka: „Dlaczego? Kurwaaaaaaaa, dlaczego?„. Obok mnie padł komentarz, że Reynolds nie ma zeza, ale wygląda jakby miał – i to jest w sumie w jego twarzy nieco fascynujące. Wspólnie wysnuliśmy więc wniosek, że na efekty specjalne poszło ok. 10% budżetu, a większość z owej dwusetki wydali na komputerową korekcję okulistycznej wady głównego bohatera. Ten film jest na prawdę zły. Zaskakuje, bo nie spodobała mi się ani sekunda z tego co widziałem. A należy wspomnieć, że wyszedłem z sali kinowej w połowie. Może to wpłynąć na moją ocenę, ale znajomi, którzy zostali jednogłośnie stwierdzili, że w dalszej części niewiele się zmienia. Także FAIL.

Green Lantern sprawił, że wróciłem do rzeczywistości. Tu i teraz, gdzie wiadomo, że dobry film 3D to, poza wyjątkami (wyjątkiem?), taki który nie powstał. Może to i dobrze, nie będę marnował czasu i pieniędzy na kolejne przygody, kolejnego superbohatera, czarodzieja albo gadającego zwierza. Nie będę musiał uczestniczyć w deptaniu świętości mojego dzieciństwa – komiksowych ulubieńców. Póki 3D będzie drogie w realizacji, będzie złe, bo musi przyciągać ludzi do kin. Szkoda tylko, że masowe kino tak rzadko sięga po najlepsze wzorce, i tak bardzo nie rozumie tego, że hamburger hamburgerowi nie równy. Dobry fast food zarobi więcej niż niedbały, gumowy syf z budki w Mielnie. Jak na razie zjadłem chyba dwa dobre burgery – Transformers 3 i Pirania 3D. Po reszcie się porzygałem.