Recenzja dość nietypowa bo nie będzie o filmie ani fabularnym ani stricte dokumentalnym. Nie codzień jednak reżyser takiej klasy zabiera się za kręcenie koncertu. Co więcej, to nie jest zwykły koncert – to specjalnie skrojone przez Scorsese widowisko, od starego fana dla starych fanów. W sumie ciężko też nazywać to widowiskiem, bo koncepcja tego występu odbiega od napompowanego show jakie Stonesi serwują na swojej regularnej trasie. Tutaj wszystko jest magiczne, nawet Christina Aguilera, która niedawno wchodziła w błazeńskie kooperajce np. z P Diddym wypada tutaj jak rock’n'rollowy kociak w fajnym, zaczepnym stylu. Kameralnie. Ale od początku.
Za www.filmweb.pl:
“Taking Woodstock” to pełna kolorów i muzyki komedia, która powstała na podstawie pamiętnika Elliota Tibera pod tytułem “Taking Woodstock: A True Story of a Riot, Concert, and a Life”. Autor będący tutaj głównym bohaterem prowadzi wraz z rodzicami podupadający finansowo motel w Catskills. Nic nie wskazuje na to, że latem 1969 roku Tiber znajdzie się w centrum wydarzeń historycznych. Oto bowiem będzie nie tylko świadkiem, lecz przyczyni się wręcz do organizacji najsłynniejszego na świecie koncertu, który stanie się symbolem pokolenia Hipisów.
Nie wiem czy to będzie fajne ale się tym sporo ludzi podnieca. Pewnie dla kogoś kto lubi przez 99 minut oglądać jak super-ninja musi zabić wszystkich innych ninja, będzie to bardzo spoko bo na imdb piszą, że to “pure ninja awesomeness“. Film pana od m.in. “V jak Vendetta“. Na świecie już jest od września, w Polsce premiera 22 stycznia 2010.
High school noir-comedy, tak można najzwięźlej opisać ten film. Pomysł: kryminał typu film-noir wsadzić w mury szkoły średniej, okrasić pewną dawką pastiszu wspomnianego gatunku i dodać kilka sprośnych komentarzy i sporo gagów w stylu filmów dla nastolatków. Fajne jest to, że bohaterowie zachowują się jakby byli dorosłymi graczami w jakiejś kryminalnej rozgrywce. Mamy tu famme fatale, zamach, narkotyki, brutalność i reportera szkolnej gazety, próbującego rozwikłać wielką zagadkę. Jeśli chodzi o estetykę i grę aktorów jest całkiem spoko. Zrobiony jest dobrze i jest w pewnym stopniu szalony, a fabuła pokręcona. Jakby tego było mało dyrektora szkoły gra Bruce Willis, a MTV lansuje ten film porównując go do takich tytułów jak Rushmore, The Usual Suspects, Chinatown, Sixteen Candles, czy Fast Times at Ridgemont High. Ale czy film jest spoko?
Van Sant w swoim “Paranoid Park” znów zabiera się za buntowniczy okres dorastania. Jest to o tyle dziwne, że na warsztat bierze społeczność skaterów a połowę filmu poświęca nielegalnemu skate-parkowi (tytułowy Paranoid Park), co jak na kolesia mającego 55 lat jest, jak mniemam, poważnym wyzwaniem i środowiskiem dość nietypowym. Jednak nie jest to tylko film o dorastaniu, nie jest to film tylko o deskorolce, ale jest to też osobliwa historia dzieciaka z Portland, którego wizyta w Paranoid Park, zmieniła całe życie.
Steven Soderbergh kręcąc “Che” poszedł z jednej strony na łatwiznę, z drugiej, podjął się wyzwania. Łatwizna polegała na lotnym temacie, tyleż kontrowersyjnym, co wciąż aktualnym w debacie publicznej. Pod tym względem “Che” Guevara był zawsze wdzięcznym obiektem dla komercyjnych przedsięwzięć – tabuny lewicowych che-lovers zawsze wiernie wydadzą pieniądze aby usiąść w jednym (kinowym) rzędzie z che-hatersami, którzy równie wiernie, nieco masochistycznie, sprawdzają kolejne wersje mitu. Druga strona medalu to właśnie fala krytyki, która ciągnie się za Ernesto Guevarą, przekładająca się na każdego kto próbuje ukazywać w korzystnym świetle kubańskiego rewolucjonistę z Argentyny.
Rzadko oglądam polskie filmy, tym bardziej w kinie, ale wszystkie ochy i achy wyczytane w prasie jakoś mnie do tego skłoniły. Chodzi tutaj o debiut Pawła Borowskiego „Zero”, o którym gdzieniegdzie wyczytałem, że wnosi powiew świeżości do polskiej kinematografii. Czy naprawdę jest to ewenement na skalę rodzimego filmu?
Krótkometrażowy film w stylu ‘District 9′ (oryginalnego a nie kinowego) wyreżyserowany przez Fede Alvareza, zaskoczył Hollywood. Studia filmowe zaczynają o niego walkę, więc spora szansa, że za rok zobaczymy pełnometrażową produkcję, lub jakiś inny film wspomnianego reżysera. Zapraszam na Atak Paniki! bo jest całkiem fajowy!
Po remake’u znakomitego Funny Games, przeniesionego w realia amerykańskie, Haneke powraca do Austrii i cofa się o kilka dekad pokazując widzom demony ukryte w pozornie spokojnej, przedwojennej wiosce. Wizualnie w czerni i bieli, choć w charakterystyce bohaterów znajdziemy, na szczęście, wiele odcieni szarości. W kinach opisywany jest jako “thriller” i faktem jest, że całkiem sprawnie trzyma w napięciu, jak na film, który, przy okazji, porusza kilka innych kwestii takich jak wojna, hipokryzja, przemoc czy nadużycia wobec dzieci. Pozostawia też głęboki ślad po wyjściu z kina, zwłaszcza zaraz po końcówce seansu. Ale czy to wszystko sprawia, że “Biała wstążka” to film dobry? A nawet jeśli dobry, to czy godzien wszystkich nagród, które otrzymał, i które pewnie jeszcze otrzyma?
czyli jak Wes Anderson kręcił Fantastycznego Pana Lisa, a Nic Cage zagrał u Herzoga w nowym Złym Poruczniku
